İngiltere’de Hangi Gençlerin NEET Olma Riski En Yüksek: Veriler Cevabı Veriyor, Ama Nedenini Hâlâ Açıklamıyor

Alan Milburn’un NEET krizine ilişkin çığır açan incelemesine yanıt olarak – Birleşik Krallık’ta 16-24 yaş arası yaklaşık bir milyon genç eğitim, istihdam veya eğitim programları dışında – Başbakan Andy Burnham, “tüm çocukluk dönemini kapsayan bir yaklaşım” vaat etti.
Amaç, özel ihtiyaçları olan gençlere destek sağlayarak onların “sistemden kaybolmasını” önlemek.
Yoksulluk, zayıf ruh sağlığı veya özel eğitim ihtiyaçları ve engelleri yaşayan gençlerin NEET olma olasılığının daha yüksek olduğunu biliyoruz.
Ancak bu risk faktörleri hikayenin sadece bir kısmını anlatıyor. İki genç benzer dezavantajlara sahip olsa da tamamen farklı yollar izleyebilir. Biri ileri eğitime veya iş hayatına adım atarken, diğeri NEET oluyor. Peki neden?
Yakın zamandaki araştırmamızda, NEET olma riski taşıyan gençleri tespit etme yeteneğimizle onların başına ne geldiğini anlama yeteneğimiz arasında bir boşluk olduğunu bulduk. Veriler risk ve dezavantaj örüntülerini tanımlayabilse de, hiçbir tek veri seti bazı gençlerin neden NEET olup diğerlerinin benzer koşullara rağmen olmadığını açıklamak için gereken uzun vadeli kanıtları, bağlamsal bilgileri ve nüfus kapsamını bir arada sunmuyor.
Bu ayrım teknik gibi görünebilir, ancak etkili politika için merkezi bir öneme sahip. Riski tespit etmek, gelişim yollarını anlamakla aynı şey değil.
Bu bir son dakika haberi değil. Temelsiz bir görüş de değil.
Verilerin bize söyleyebildikleri ve söyleyemedikleri
Araştırmacıların elindeki kanıtlar genellikle eşitsizlikleri tespit etmede oldukça başarılı. 861 kaydı inceledik ve İngiltere’deki 16-24 yaş arası gençler arasındaki NEET oranlarını anlamakla ilgili 36 veri seti belirledik.
İncelediğimiz veri setleri arasında Millennium Cohort Study gibi gençleri zaman içinde takip eden ulusal çalışmalar ile Understanding Society gibi büyük hanehalkı anketleri de vardı. Ayrıca okullar, Eğitim Bakanlığı ve Çalışma ve Emeklilik Bakanlığı gibi devlet kurumları ile diğer kamu hizmetleri tarafından düzenli olarak toplanan kayıtları da inceledik.
Belirlenen 36 veri setinden sadece dördü NEET durumunu doğrudan ölçse de, diğerleri NEET olma riski daha yüksek olan gruplar hakkında bilgiler, gençlerin koşullarına dair daha geniş veriler ve bazı durumlarda yaşamlarının zaman içinde nasıl değiştiğine dair bilgiler içeriyordu.
Bu kaynaklar bir araya getirildiğinde, gençlerin koşulları ve sonuçları hakkında değerli bir tablo sunuyor; örneğin politika yapıcıların kimin ek desteğe ihtiyaç duyabileceğini belirlemesine yardımcı olan örüntüler ve özellikler ortaya çıkıyor.
Ancak incelememiz bir boşluğu da gözler önüne serdi: Mevcut veriler, hangi gençlerin NEET olma riski taşıdığını tespit etmede çok daha başarılı, ancak insanların gelişim yollarının neden ayrıldığını açıklamada yetersiz kalıyor.

Bir veri seti, okul devamsızlığı ile NEET döneminin birlikte meydana geldiğini veya belirli grupların eğitim, istihdam veya eğitim programlarından uzaklaşma oranlarının daha yüksek olduğunu gösterebilir. Ancak genellikle bu iki zaman noktası arasında ne olduğunu gösteremiyor.
Bazı gençlerin neden NEET olacağını, diğerlerinin ise olmayacağını anlamak zor.
Gorgev/Shutterstock
Genç kişi zorbalığa mı maruz kaldı? Destek ihtiyaçları fark edildi mi? Kritik bir geçiş döneminde destek mevcut muydu? Bu soruların sadece idari kayıtlarla cevaplanması genellikle zor.
Önceki çalışmamız bu zorluğu gösteriyor.
Bağlantılı idari verileri kullanarak, özel eğitim ihtiyaçları ve engelleri (SEND) öyküsü olan gençlerin NEET olma olasılığının, bu özelliklere sahip olmayanlara göre yaklaşık iki kat daha yüksek olduğunu bulduk.
Çocukluk yoksulluğu bu riski daha da artırdı. Hem SEND kaydı hem de ücretsiz okul yemeği hakkına sahip olan genç erkekler arasında yaklaşık dörtte biri NEET iken, bu oran her iki özelliğe de sahip olmayanlar arasında 14’te birden daha azdı.
Bu bulgular önemli eşitsizlikleri vurguluyor ve yetişkinliğe geçiş sürecinde daha büyük engellerle karşılaşabilecek grupların belirlenmesine yardımcı oluyor. Ancak bu özelliklere sahip bir gencin neden NEET olup diğerinin olmadığını açıklamıyor. Bir özellik riski belirlemeye yardımcı olabilir, ancak bir bireyin geleceğinin kesin bir öngörüsü olarak görülmemelidir.
Bulgularımız İngiltere’nin sadece daha fazla veriye ihtiyacı olduğunu göstermiyor. Aksine, gelişim yollarını anlamak için tasarlanmış kanıtlara ihtiyaç olduğunu işaret ediyor.
Önceliklerden biri gençleri zaman içinde takip etmek. Bir kişinin 18 yaşında NEET olduğunu gösteren bir anlık görüntü, onun yakın zamanda eğitimi bırakıp bırakmadığını, tekrarlayan uzaklaşma dönemleri yaşayıp yaşamadığını veya yeniden eğitim, iş veya çalışmaya başlayıp başlamayacağını gösteremez.
Bir diğer öncelik ise bağlamı anlamak. İdari kayıtlar örüntüleri tespit edebilir, ancak eğitim deneyimlerinin, yerel fırsatların, aile sorumluluklarının ve destek sistemlerinin nasıl etkileşime girdiğini nadiren yakalayabilir.
Gençlerin kendi bakış açıları da aynı derecede önemli. Görüşmeler, katılımcı araştırmalar ve erişilebilir anketler, idari sistemlerin nadiren yakaladığı deneyimleri ortaya çıkarabilir; örneğin desteğin çok geç gelmesi, hizmetlere erişimin zor olması veya ihtiyaç duyulduğunda fırsatların mevcut olmaması gibi.
Kurumsal yanıtları anlamak da önemli. Bir yönlendirme veya müdahalenin kaydedilmesi, desteğin gerçekten sunulup sunulmadığını, bir gencin ihtiyaçlarını karşılayıp karşılamadığını veya sonuçları iyileştirip iyileştirmediğini bilmekle aynı şey değil.
Alan Milburn’un hükümet tarafından sipariş edilen genç işsizliği incelemesi, gençlerin sistemden uzaklaşmasının bireysel bir başarısızlık olarak anlaşılmaması gerektiğini güçlü bir şekilde savunuyor. Araştırmamız başka bir zorluğa daha işaret ediyor: Hangi grupların daha yüksek risklerle karşılaştığını bilsak bile, desteğin nerede başarısız olduğunu ve neyin fark yarattığını anlamak için gereken kanıtlara sahip miyiz?
Bütünleşik bir sistem, sadece zorluk yaşayan gençleri tespit etme yeteneğinden daha fazlasını gerektirir. Onların deneyimlerinden, karşılaştıkları engellerden ve onları eğitime, eğitime veya istihdama yönlendiren destekten öğrenmeyi gerektirir.
İngiltere geride bırakılan genç sayısını sayabilir. Bir sonraki zorluk ise nedenini ve onların izledikleri yolu değiştirmek için neyin farklı yapılabileceğini anlamaktır.
























