Philadelphia’da ücretli hastalık izni yasaları, göçmen restoran işçileri için garantili bir hak değil

Philadelphia’da 10’dan fazla çalışanı olan özel şirketlerde çalışan işçiler ücretli hastalık iznine hak kazanabilir.
andresr/E+ Collection via Getty Images
Uyanıp burun akıntısı ve öksürük hissettiğinizde ne yaparsınız? Philadelphia’da çalışıyorsanız, yasal olarak ücretli bir hastalık gününe sahip olabilirsiniz.
Ücretli hastalık izni için federal bir hak bulunmuyor. Ancak Philadelphia, ülke genelinde giderek artan sayıda eyalet ve şehir gibi, belirli işverenlerin işçiler hastalandığında ücretli izin sağlamasını zorunlu kılıyor. Philadelphia’da bu kurallar 10’dan fazla çalışanı olan özel sektör işverenleri için geçerli.
Teoride bu yasalar sayesinde hasta işçiler iyileşmek ve mikropları yaymaktan kaçınmak için zaman buluyor, aynı zamanda hasta günleriyle maaşları arasında bir seçim yapmak zorunda kalmıyorlar.
Ancak göçmen işçiler için durum o kadar basit olmayabilir.
Ben, yabancı doğumlu insanların emeğine dayanan bir sektör olan restoran işini inceliyorum. Philadelphia’nın ödüllü gastronomi sahnesi, Meksika, Honduras ve Guatemala gibi ülkelerden gelen insanların yaratıcılığı ve sıkı çalışması olmadan aynı olmazdı.
Bu sektörü COVID-19 salgını sırasında 2021-2022 döneminde bir restoranda çalışarak ve 2021-2024 yılları arasında restoran işçileri, yöneticileri ve sahipleriyle görüşmeler yaparak inceledim. Bazı görüşmeleri o dönemki Temple Üniversitesi yüksek lisans öğrencilerim Andrew Chelius ve Camila Franco Rodríguez de yürüttü.
Europe Newsletter | Inline | Avrupalılar için haftalık bir e-posta
Philadelphia’nın ücretli hastalık izni yasası 2015’ten beri yürürlükte. COVID-19 salgını sırasında federal ve yerel yasalar bu korumaları geçici olarak genişletti. 18 Mart 2020’de kabul edilen ve aynı ayın ilerleyen günlerinde CARES Yasası ile değiştirilen federal Families First Coronavirus Response Yasası, 500’den az çalışanı olan özel sektör işverenlerinin mevcut ücretli izin politikalarına ek olarak tam zamanlı çalışanlara yılda 80 saat ücretli hastalık izni vermesini zorunlu kıldı.
Bu arada, Philadelphia’nın yerel ücretli hastalık izni yasasının 2022’deki geçici bir genişlemesi, 25 veya daha fazla çalışanı olan özel sektör işverenlerinin uygun çalışanlara 40 saat ek ücretli hastalık izni vermesini gerektirdi.
Ancak bulduğum şey, çeşitli faktörlerin işçilerin bu politikalardan yararlanmasını zorlaştırabildiğiydi. Göçmen işçiler ise kendilerine özgü ek engellerle karşılaştı.
“Basit bir grip için 300 dolar”
Görüşmelerimiz ve restoran işindeki kişisel deneyimim, salgın sırasında bile restoran işçilerinin işverenlerin yasaları dolanması veya politikaları yanlış anlamasıyla uğraşmak zorunda kaldığını gösterdi. İşçiler ayrıca, hasta olsalar bile işe gelmemeyi caydıran hizmet sektörünün köklü normlarından da etkileniyordu. Birçok patron, ücretli izin ödemeden önce doktor raporu talep ediyordu – bunu patronların kendilerinden duydum. Ancak yerel yasa, işverenlerin “makul belgelendirme” talep edebileceğini, fakat bunun yalnızca iki günden uzun bir yokluktan sonra olabileceğini belirtiyor.
Bu arada göçmen işçiler ek engellerle karşılaştı. Doktor raporu örneğini ele alalım. Sağlık sigortanız olduğunda doktora gitmek daha uygun maliyetli.
Eğer belgesiz bir göçmen iseniz, sağlık sigortası almak zor ve pahalıdır. Belgesiz insanlar Medicaid’e hak kazanamaz ve Affordable Care Act piyasasının dışında kalır. Sadece birkaç eyalet, Medicaid’e hak kazanamayan düşük gelirli insanlara sağlık sigortası sunarak bu boşluğu kapatmaya çalışıyor. Pennsylvania bunlardan biri değil.
Bill – bu makaledeki diğer katılımcıların isimleri gibi takma ad – aslen Meksikalı ve salgın sırasında Philadelphia’nın Center City bölgesindeki bir İtalyan restoranında garson olarak çalışıyordu. Hastalandığında tavrı şuydu: “Parayı kendinize saklayın. Hasta günlerim için bana ödeme yapmayın.”

Bill’in ücretli hastalık izninden yararlanmasını engelleyen neydi? İşvereni, ücretli hastalık izni alabilmesi için bir doktor raporu sunmasını talep ediyordu. Ancak Bill belgesizdi ve sağlık sigortası yoktu. “Basit bir grip için 300-400 dolar harcamak üzere doktora gitmeyecektim,” dedi.
Restoranların müşteriyle temas kuran ön alan çalışanları ile mutfakta görev yapan arka alan çalışanları için farklı politikalar uygulaması boşluklara yol açıyor.
Willie B. Thomas/DigitalVision Collection via Getty Images
Arka alan çalışanları için farklı politikalar
Çalıştığım restoranda ise gözlemlerime ve görüşmelerime göre göçmen işçilerin hasta günleri alması, göçmen olmayan işçilere göre daha zordu. Bu durum mutlaka göçmen işçilere karşı kötü niyetten kaynaklanmıyordu. Ancak çoğunlukla Latin Amerika’dan gelen göçmenlerin çalıştığı mutfakta ücretli hastalık izni konusunda daha katı bir politika vardı.
Mutfağı yöneten şef politikasını şöyle açıkladı: “Eğer doktora gittiğinize ve doktorun bir veya iki gün dinlenmenizi önerdiğine dair kanıt getirirseniz, tamam, bu sorun değil.” Bu günler ücretli olacaktı.
Ancak farklı bir yöneticinin sorumlu olduğu, müşteriyle temas kuran ön alanda çalışanlara – ben de dahil olmak üzere – kanıt sunmaları gerektiği söylenmemişti. Bu çalışanların neredeyse tamamı göçmen değildi ve çoğunlukla beyazdı.
Farklı bir restoranda çalışan hazırlık aşçısı Socorro’dan duyduğuma göre, çalıştığı yerdeki yöneticiler mutfak çalışanlarına hasta günleri konusunda sunuculara göre daha cimri davranıyordu.
“Sunuculara hasta izin günleri veriliyor ve ücretleri ödeniyordu. ‘Başım ağrıyor, işe gelmeyeceğim’ diyorlardı. Ama biz yapamazdık. ‘Başın mı ağrıyor? Buna katlanıp işe gelmek zorundasın.’”
Socorro’ya göre o iş yerinde göçmenler de çoğunlukla mutfakta çalışırken, sunucuların neredeyse tamamı ABD doğumluydu.
Philadelphia’daki restoranlarda çalışan göçmen işçiler – hem yasal statüsü olanlar hem de olmayanlar – ücretli hastalık izni talep etmeleri durumunda karşılaşabilecekleri riskleri de değerlendiriyordu. Bu riskler, göçmen olmayan iş arkadaşlarının genellikle endişelenmediği şeylerdi.
Meksika’dan gelen restoran işçisi Claudia, meslektaşlarını ücretli hastalık izni hakkında bilgilendirmek için El Comité de Trabajadorxs de Restaurante – Restoran İşçileri Komitesi – adlı yerel bir organizasyonla birlikte çalıştı. Göçmenlerin kendileri için ses çıkardıklarında işlerini kaybetmekten gerçekten korktuklarını fark etti.
“Çoğunluğu – hatta %80, belki %90’ı – ücretli hastalık saatleri olduğunu bilseler bile… bunu talep etmiyorlar,” dedi. “Bunu kullanmıyorlar çünkü ‘Ben bir göçmenim ve beni işten atacaklar’ ya da ‘Başka işi nerede bulacağım?’ diye düşünüyorlar.”
Sağlıklı işçiler, sağlıklı toplum
Araştırmam, Philadelphia’daki göçmenlerin şehrin ücretli hastalık izni politikalarının vaadi ile gerçekliği arasında bir boşlukla karşılaştığını gösteriyor. Bu engeller, New York City veya California gibi ücretli hastalık iznini zorunlu kılan diğer yerlerde de yabancı doğumlu ve ABD doğumlu işçiler arasında erişimdeki boşlukları açıklayabilir.
Göçmenlik statüsüne dayalı erişimdeki boşluklar bir eşitlik sorunudur. Ancak bunun ötesinde, araştırmalar işçilerin ücretli hastalık iznine daha kolay erişmesi durumunda herkesin kazanacağını gösteriyor. Ücretli hastalık izni daha sağlıklı işçiler yaratır ve daha sağlıklı işçiler de daha sağlıklı bir toplum oluşturur.

























[…] Gergedan Gübresi Kağıdı: Bir Ailenin Para Kazanıp Bu Muhteşem Hayvanları Koruma Yöntemi Philadelphia’da ücretli hastalık izni yasaları, göçmen restoran işçileri için garantili b… Ryobi 40V Bataryanızı Çok Daha Fazla İşlevsel Hale Getiren 4 Aksesuar Alkol bağımlılığı […]