Yeşil Bir Gökyüzü İçin Temel Taşlar: Miana Smith’in Otomatik İnşaat Blokları

Miana Smith, basit robotların büyük ve sürdürülebilir yapılar inşa etmek için kullanabileceği kendi kendini düzelten bloklar tasarlıyor.
MIT Yüksek Lisans ve Lisans Eğitimi Bölümü

“Üzerinde çalıştığım şeyin bir etkisi olduğunu hissetmek istiyorum,” diyor Miana Smith. Araştırmaları, binaların nasıl inşa edildiğini yeniden düşünmeye yardımcı olabilecek küçük bir kafes blok olan “voksel” üzerine odaklanmış durumda.
İnşaat sektörünün, küresel sera gazı emisyonlarının üçte birinden fazlasına katkıda bulunduğu sıkça belirtiliyor. Bunun temel nedeni, binaların ihtiyaç duyulandan daha fazla malzeme kullanmasıdır. MIT Medya Sanatları ve Bilimleri Programı’ndaki Bitler ve Atomlar Araştırma Ekibi’nin bir üyesi olan yakın zamanda mezun olmuş ve ziyaretçi araştırmacı olan Miana Smith ’21, SM ’23, PhD ’26, binaların nasıl bir araya getirildiğini yeniden tasarlayarak bu sorunu çözmek için yıllarını harcadı.
Mühendisler, yapısal olarak daha verimli binaların nasıl tasarlanacağını zaten biliyorlar. Örneğin, çelik iskeletli binalarda, kirişlerin kesitlerini özelleştirerek çeliğin %30-40’ının yapıyı zayıflatmadan çıkarılabileceği tahmin ediliyor.
Bu çözüm basit görünse de uygulaması öyle değil. Smith, “Özel bir parça üretmek sadece tek seferlik tasarım ve mühendislik çalışması gerektirmez, aynı zamanda genellikle pratik olmayan yüksek üretim maliyetleri de beraberinde getirir,” diyor. Üretildikten sonra, tüm bu özel parçaların sahada montajı için son derece yetenekli işçiler gerekiyor. Bu nedenle inşaatçılar, daha büyük ve standart parçaların seri üretim ve montajda daha ucuz olması sebebiyle ihtiyaç duyulandan daha fazla malzeme kullanmaya devam ediyor.
Bir diğer seçenek ise dijital üretim: 3D baskı ve robotik montaj gibi otomatik yöntemler. Bu yöntemler, tasarım karmaşıklığını üretim maliyetinden ayırma esnekliği sunsa da, bunun bedeli hassasiyettir. Beton ekstrüzyonu veya 10 metrelik bir bina açıklığı boyunca iskelet elemanlarının yerleştirilmesi genellikle birkaç milimetre hassasiyete sahip bir makine gerektirir ve bu tür hassas makinelerin üretimi hem zor hem de pahalıdır.
Smith’in araştırması bu mantığı tersine çeviriyor. Hassas bir makine ve basit bir malzeme yerine, laboratuvarının “voksel” adını verdiği karmaşık bir malzeme, yani küçük bir kafes bloğu oluşturuyor. Bu blok, basit ve hassasiyeti düşük bir robot tarafından bile doğru bir şekilde monte edilebiliyor.
Smith, bu konsepti Lego tuğlalarının tasarım prensibiyle karşılaştırıyor. “Çok hassasiyeti düşük bir birleştiriciyi —bu durumda bir çocuğu— alıp çok hassas bir yapı inşa etmesini sağlayabilirsiniz,” diyor Smith. “Bu, bir çocuğun sadece Lego bloklarından bir şeyler inşa etme konusunda özel bir yeteneğe sahip olmasından değil, blokların kendisinin, yapı büyüdükçe hata birikimini önleyen akıllı bir mekanik tasarıma sahip olmasından kaynaklanıyor.”
Smith’in vokselleri çok farklı görünebilir, ancak Lego’lar gibi, üst üste yerleştirildiğinde kolayca kenetleniyor. Robotlarının hata payı yaklaşık 10 milimetre; bu, çoğu endüstriyel robotun yaklaşık 100 mikronluk toleransından çok daha fazla — çoğu mühendis için başarısızlık olarak görülecek bir değer.
Smith, bunun bir sorun olmadığını, çünkü bloklarının bu hatayı emecek şekilde tasarlandığını söylüyor. Ayrıca robotların endüstriyel düzeyde hassasiyete ihtiyaç duymaması nedeniyle maliyetleri de nispeten düşük: her biri on binlerce dolar yerine birkaç yüz dolar. Bu da birden fazla robotun paralel çalışabilmesi anlamına geliyor, böylece tek bir robotun her şeyi yavaşça yapması gerekmiyor.

Temel voksel tasarımındaki varyasyonlar, farklı malzemeler, üretim süreçleri ve kafes yoğunlukları kullanılarak elde edilebilir. Smith, “Sağdaki kontrplak vokseller [Baltık huş ağacından ve 3D baskılı, kompostlanabilir biyobazlı plastikten yapılmış], yapısal birimler üretmek için daha standart inşaat malzemelerini kullanan, düşük karbon ayak izine sahip bir yöntem sunuyor,” diyor.
Motosikletler ve Mikrobiyoloji
Smith’in inşa etme merakı lise yıllarına dayanıyor. Okulunun STEM programı aracılığıyla motosiklet motorlarını yeniden bir araya getirmiş ve Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles’taki bir plazma fiziği laboratuvarında elektrik mühendisliği çalışmaları yapmıştı.
MIT’de makine mühendisliği lisans öğrencisiyken, mimarlık profesörü Larry Sass ile yaptığı bir araştırma görevi onu binalar için dijital üretimle tanıştırdı. Perspektifi, Medya Sanatları ve Bilimleri profesörü, Bitler ve Atomlar Merkezi’nin direktörü ve Smith’in doktora danışmanı olan Neil Gershenfeld tarafından verilen 4.140 (Neredeyse Her Şeyi Nasıl Yaparsınız) dersinde daha da genişledi. Tüm bir dünyanın, binalar da dahil olmak üzere, mühendislikteki Lego tuğlalarının bir karşılığından inşa edilebileceği fikri onu büyülemişti.
Robotik alanına yönelmeden önce Smith, Medya Laboratuvarı’ndaki farklı bir grupta iki yıl boyunca canlı sistemlerle çalıştı: bakterileri dokuma tekstil liflerine dönüştürdü ve bal arılarının mikrogravitede hayatta kalıp kalamayacağını görmek için onları mikrogravite ortamına gönderdi (kalabildiler).
“Canlı sistemlerle ilgili olan şey, aslında onların da dağıtılmış montaj sistemleri olmaları,” diyor. Bu fikir, sonunda onu küçük böcekler yerine robotları kullanmaya yönelten ilham kaynağı oldu.
Vokselin temelini oluşturan kafes geometrisi yeni bir kavram değil. Ancak bunu robotlar kullanarak yapı inşa etmek için uyarlamak zaman aldı. Vokselin üretimini ve montajını otomatikleştirip büyük ölçekte kullanılabilecek hale getirecek bir yöntem henüz mevcut değildi. Bu otomasyonu geliştirmek, Smith’in ana araştırma odağı oldu.
Uzun bir süre boyunca ekibi, her biri 24’e kadar konektör gerektiren küçük, bireysel birimlerle çalıştı. Bu eklemlerin her biri yapısal zayıflık ve montaj hatası için yeni bir fırsat sunarak ekibin daha büyük yapıları robotik olarak inşa etmesini engelliyordu. Smith’in bulduğu çözüm, bulduğunda kendisine neredeyse bariz gelmişti: Blokları daha büyük yapmak ve robotlar dokunmadan önce iç eklemlerin mümkün olduğunca fazlasını önceden birleştirmek. “Bu, yapısal olarak aktif bir hata düzeltme özelliği ekliyor,” diyor. “Robotların büyük ve aynı zamanda yük taşıyabilen bir yapı inşa etmesini sağlayan temel şey bu.”
Kafes tasarımının kendisi de önemliydi. Ekibi sonunda daha yoğun iç bağlantılara sahip bir yapıya geçti, çünkü “ağırlık-sertlik veya ağırlık-dayanıklılık oranı açısından, gerilme-baskın bir kafes, bükülme-baskın bir kafesten daha iyi performans gösterecektir,” diyor.
MIT’deki devam eden çalışmalarının yanı sıra Smith, daha sürdürülebilir beton inşaatına odaklanan bir startup kuruyor.
Smith’in çalışmaları şimdi sahada test ediliyor. Ekibi, Bhutan’da sürdürülebilir bir ekonomi ve gelecek yaratmaya odaklanan büyük bir şirket olan Druk Holding ve Investments ile iş birliği yaparak onların bir sonraki konut projesi olan Gelephu Mindfulness City’de çalışıyor. Bhutan yetkilileri, yerel malzemelerden yapılmış ve zamanla yeniden yapılandırılabilen inşaat yöntemleri istiyordu — bu da Smith’in görüşüne göre, MIT’de zaten devam eden voksel çalışmaları için doğal bir uyum sağlıyor. Kontrplak bloklar kullanarak ekibi, küçük bir ev de dahil olmak üzere oda ölçeğinde, yük taşıyan prototipler inşa etti ve sistemi benzer bir ölçekte dış mekanda test etmeyi planlıyor.
Sonraki hedefi ise betonun kendisi: aynı yeniden yapılandırılabilir blok mantığını kalıp olarak kullanarak betonu daha verimli bir şekilde şekillendirmek. Beton için karmaşık kalıplar yapmak çok pahalı, ancak esnek ve yeniden yapılandırılabilir inşaat yaklaşımı sayesinde bu maliyeti önemli ölçüde düşürebileceğini bekliyor. “Üzerinde çalıştığım şeyin bir etkisi olduğunu hissetmek istiyorum,” diyor. “Sanırım en azından bizim neslimizdeki herkes, iklim krizinin yaklaşan bir felaket olduğunu hissediyor.”
Bu amaçla, MIT’deki devam eden çalışmalarının yanı sıra Smith, prestijli bir bilim girişimciliği bursu olan Activate Fellowship aracılığıyla daha sürdürülebilir beton inşaatına odaklanan bir startup kuruyor. Gershenfeld, “Onu başlangıçta bir girişimci olarak düşünmemiştim,” diyor, “ama o, bir iş planından ziyade yaratmak istediği değişim vizyonuyla motive olan en iyi türden bir girişimci.”
Laboratuvarda ise araştırmalar, Smith ayrıldıktan sonra da devam edecek. Yeni bir öğrenci grubunun, daha geniş bir robotik davranış yelpazesine —birlikte çalışan çeşitli robot şekilleriyle daha büyük yapılar inşa etmeye— yöneldiğini söylüyor. Projesi bırakmak için uygun bir yer: başlangıçta ilham kaynağı olan Lego tuğlaları gibi, bir sonraki kişinin alıp yeniden yapılandırabileceği daha yeşil inşaat blokları.
























[…] Beyniniz Alzheimer’ı Sizden Gizliyor Olabilir – Ve Bu Her Zaman İyi Bir Şey Değil Yeşil Bir Gökyüzü İçin Temel Taşlar: Miana Smith’in Otomatik İnşaat Blokları Arama Motoru Optimizasyonunda (SEO) Google E-E-A-T Kriterlerinin Algoritmik Ağırlığı Tıklama […]
[…] Beyniniz Alzheimer’ı Sizden Gizliyor Olabilir – Ve Bu Her Zaman İyi Bir Şey Değil Yeşil Bir Gökyüzü İçin Temel Taşlar: Miana Smith’in Otomatik İnşaat Blokları Arama Motoru Optimizasyonunda (SEO) Google E-E-A-T Kriterlerinin Algoritmik Ağırlığı Ana […]